Rozwój architektury
starożytnego Egiptu, a w nieco szerszym pojęciu sztuki starożytnego Egiptu,
obejmuje okres od czwartego tysiąclecia p.n.e. do IV wieku naszej ery. Całą tę
epokę cechowała jedność artystycznych form, ciągłość rozwoju oraz funkcja służebna
wobec władców i religii. Sztuka pomagała w utrzymaniu i utrwalaniu ustalonego
porządku społecznego. W dzisiejszych czasach jest źródłem do poznania historii
Egiptu.
Egipt,
prawie całkowicie pozbawiony lasów, drewno musiał sprowadzać z Libanu, inne zaś
gatunki z Sudanu, stąd w architekturze dominowały surowce miejscowe, a więc w
budownictwie mieszkaniowym i usługowym cegła mułowa i maty tkane z papirusu, a
w budownictwie monumentalnym wapień, piaskowiec, alabaster, granit i bazalt. Do
czasów nam współczesnych przetrwały tylko te drugie.
Ostatni
okres w dziejach sztuki starożytnego Egiptu to zaznaczenie się wpływów
chrześcijaństwa, na tyle silnych, że niektóre egipskie świątynie przebudowano
na kościoły, a w jakiś czas potem, gdy po upadku cesarstwa rzymskiego i
w wyniku arabskiego podboju Egipt znalazł się w granicach świata islamu, na
meczety. Od tej też chwili wspaniałe ongiś budowle jęły popadać w ruinę lub –
rozebrane dla pozyskania budulca – znikać.
Malarstwo
egipskie nie jest artystyczną wizją otaczającego świata. To rodzaj
specyficznego "pisma", które symbolem postaci, zdarzenia i koloru ma
wyczarować świat, w którym zmarły ma zaistnieć w otoczeniu bogów. Kamień,
cegła, drewno były pokrywane cienką warstwą wygładzonej zaprawy wapiennej. Na
niej czerwoną linią nanoszony był szkic przedstawianej sceny. Kontury
zaznaczano mocną, czarną linią. Do malowania używano pędzelków z rozgniecionej
trzciny, do wypełniania większych powierzchni służyły pędzelki zrobione z
połączonych trzcin, traw i włókien liści palmowych. Farby mieszano w skorupach
morskich muszli. Stosowane barwniki były pochodzenia naturalnego. Jako spoiwa
używano roztworu z gumy arabskiej zmieszanej z białkami jaj i odrobiną wody.
Malowidła
pokrywały ściany, sufity grobowców i świątyń. Wnętrza domów dekorowano znacznie
skromniej .Dekoracja domów służyła zapewnieniu im magicznej ochrony i
bezpieczeństwa. Była umieszczana tylko na niektórych kolumnach, portalach i
fryzach. Malowano także zewnętrzne powierzchnie budowli, detale architektoniczne,
rzeźby, reliefy. Barwy stosowane na zewnątrz były zawsze intensywniejsze od
tych stosowanych wewnątrz.
*Wynalazki
Starożytnego Egiptu:
-Papirus
-Umiejętność mumifikowania
zmarłych
-Klepsydra
-Kalendarz egipski
- Na przykładzie
skomplikowanych operacji- narzędzia chirurgiczne
-Egipt w okresie starożytnym był krajem gdzie rozwijała się w
bardzo dużym stopniu kultura, mogą świadczyć o tym liczne przykłady
architektoniczne, dzieła literackie, rozwój religii, pisma, w końcu osiągnięcia
w wielu dziedzinach nauki np.: matematyka, zwłaszcza geometrii i algebry oraz
astronomia, i medycyna. Najbardziej wykształconą grupa ludzi byli kapłani,
nieco gorzej urzędnicy. W Egipcie nie wykształciła się oddzielna grupa elity
intelektualnej, dlatego można zaryzykować stwierdzenie, że to kapłani byli
jedyną grupą, od której zależał rozwój nauki w starożytnym Egipcie,przykłady
rozwoju nauki:
-Kalendarz Słoneczny
-Podział dnia
-Obserwacja planet
-Stosowanie protez
-Operacje ze środkami znieczulającymi
-Opanowanie'obróbki miedzi
MAPY STAROŻYTNEGO EGIPTU I
MEZOPOTAMII
Mapy
starożytnego Egiptu i Mezopotamii nie były tak dokładne jak współczesne, ale
były na nich zaznaczone wszystkie najważniejsze rzeczy takie jak największe
rzeki i najważniejsze miasta. Nie była na nich zaznaczona skala, a granice były
podawane w przybliżeniu. Mapy obejmowały przeważnie tylko granice państwa i
blisko sąsiadujące z nimi rzeczy.
Krzysztof Stokłosa i Krzysztof
Bednarz
Źródła: